In het kort:
De emotionele hereniging van twee Holocaustoverlevenden toont de kracht van het menselijk geheugen en de blijvende impact van historische trauma's.
- Weyl herkende Polak aan de hand van een klassenfoto uit juni 1942 die ze altijd bij zich draagt
- Beide overlevenden zaten als kinderen gevangen in het overvol Kamp Westerbork tijdens de Tweede Wereldoorlog
- Van alle kinderen op de klassenfoto zijn alleen zij tweeën nog in leven
Het grote plaatje:
Kamp Westerbork fungeerde als doorvoerkamp waar ruim 100.000 Joden, Roma en Sinti werden vastgehouden voordat ze naar vernietigingskampen werden getransporteerd.
Polak mocht het kamp in 1942 verlaten omdat zijn moeder niet Joods was, terwijl Weyl er 2,5 jaar gevangen zat tot de bevrijding op 12 april 1945. "Het leven in Westerbork was een schijnwereld", vertelt Weyl. "We speelden daar, we gingen naar school. De nazi's wilden dat het leven er zo normaal mogelijk leek."
Wat volgt:
Sinds hun ontmoeting geven beide overlevenden samen lezingen op scholen om jongeren te waarschuwen voor de gevaren van antisemitisme. "Vrijheid is zo'n kostbaar bezit. Het kan je zomaar worden afgenomen", benadrukt Weyl.
