In het kort:

De asielcrisis wordt niet veroorzaakt door een piek in nieuwe aanvragen, maar door vastgelopen doorstroom van statushouders naar woningen.

• De instroom is stabiel: ongeveer 800 asielzoekers per week, vergelijkbaar met voorgaande jaren (behalve coronatijd).
• Meer dan 80.000 mensen zitten in opvang, waarvan zo'n 20.000 statushouders die wachten op een woning.
• Als alle statushouders een huis zouden krijgen, zou de opvangcrisis in één klap zijn opgelost.

Het grote plaatje:

Nederland kampt met structurele problemen in de asielopvang die verder gaan dan alleen het aantal aanvragen.

• De afhankelijkheid van noodopvang in sporthallen en hotels blijft groot, met slechte leefomstandigheden tot gevolg.
• De spreidingswet werkt niet: de meeste gemeenten doen minder dan verplicht voor permanente azc's.
• Slechts 32 procent van de asielzoekers krijgt een verblijfsvergunning, maar ook afgewezen asielzoekers blijven vaak in de opvang.

De onderste regel:

De woningnood en discussies over voorrang voor statushouders blokkeren de doorstroom. Zonder oplossing voor huisvesting blijft de opvangcrisis aanhouden, ongeacht het aantal nieuwe asielzoekers.