In het kort:

De kwetsbare kinderen in opvanginstellingen blijven op zichzelf aangewezen bij problemen en misstanden.

• Kinderen kennen de officiële klachtenprocedures niet of hebben er geen vertrouwen in
• Ze weten niet via welke kanalen ze misstanden, geweld of eenzaamheid kunnen melden
• Angst voor gevolgen weerhoudt hen ervan om klachten in te dienen over hun verblijf

Achter de schermen:

Het gebrek aan vertrouwen en toegankelijke procedures zorgt ervoor dat kinderen hun problemen voor zich houden. Kalverboer illustreert dit met verhalen van kinderen die vertellen dat er "heel veel achter de schermen" gebeurt waar zij niets van merken.

• Een begeleider die een nagellakset meenam creëerde ineens vertrouwen: "Je kan over alles praten"
• Kinderen missen simpele vragen zoals "hoe gaat het nu met jou?" van volwassenen
• "Kinderen blijven zeggen: er is wel van alles gebeurd, maar ik heb het aan niemand durven zeggen"

Wat volgt:

Kalverboer pleit voor laagdrempeliger procedures die beter aansluiten bij kinderen, zoals online en anonieme meldingsmogelijkheden. Ook moet er betere feedback komen over wat er met hun opmerkingen wordt gedaan.