In het kort:

De Nederlandse regering erkent officieel het onrecht dat is aangedaan aan zogenoemde afstandsmoeders tussen 1956 en 1984.

• Naar schatting 13.000 ongehuwde vrouwen werden gedwongen hun pasgeboren kinderen af te staan ter adoptie
• Druk kwam van familie, kerk en instanties zoals de Raad voor de Kinderbescherming
• Zwangerschap buiten het huwelijk was destijds een groot maatschappelijk taboe

Het grote plaatje:

De excuses komen na een jarenlange strijd van betrokkenen voor erkenning van het systemische onrecht. Jonge vrouwen hadden in die periode weinig tot geen keuze en werden vaak weggestuurd naar speciale tehuizen waar zij hun kinderen moesten afstaan.

De onderste regel:

Deze officiële erkenning markeert een belangrijk moment voor duizenden vrouwen die decennialang hebben geleefd met trauma en verdriet. De excuses bieden geen oplossing voor het persoonlijke leed, maar geven wel de maatschappelijke erkenning waar deze vrouwen zo lang naar hebben gezocht.