In het kort:

Rijkswaterstaat heeft geen totaalbeeld van industriële lozingen in grote Nederlandse wateren, terwijl deze stoffen gevaarlijk kunnen zijn voor de volksgezondheid.

• Er bestaat geen centraal informatiesysteem; gegevens moeten handmatig worden opgezocht in honderden vergunningen.
• Slechts één op de zes bedrijven meldt waterlozingen, omdat kleine hoeveelheden onder de drempelwaarde blijven.
• Bij de helft van de bedrijven worden geen watermonsters genomen voor controle.

Het grote plaatje:

Nederland moet volgens Europese regels uiterlijk in 2026 de waterkwaliteit op orde hebben, maar dat lijkt onhaalbaar.

• Veel lozingsvergunningen zijn verouderd en Rijkswaterstaat loopt achter met het herzien ervan.
• Bedrijven geven zelf door welke stoffen ze lozen, waardoor andere schadelijke stoffen onopgemerkt blijven.
• "We hebben het hier wel over stoffen die schadelijk zijn voor de gezondheid", waarschuwt vicepresident Barbara Joziasse van de Algemene Rekenkamer.

De andere kant:

Minister Karremans erkent problemen met registratie, maar vindt de conclusies te streng. Hij stelt dat een landelijk overzicht "geen toegevoegde waarde" heeft en wijst erop dat de industrie maar beperkt verantwoordelijk is voor watervervuiling. Dit jaar komt er een nieuw informatiesysteem.