In het kort:

Het ontbreken van een heldere juridische definitie van femicide leidt tot inconsistente behandeling van deze zaken in de rechtspraak.

• In slechts 2 procent van de 282 onderzochte rechtszaken uit 2021-2024 gebruikte de rechtbank de term femicide in het vonnis.
• Het Openbaar Ministerie definieert elk levensdelict tussen (ex-)partners met een vrouwelijk slachtoffer als femicide, maar rechters hanteren vaak andere maatstaven.
• In 40 procent van de femicidezaken wordt het geweldsverleden meegewogen in de strafmotivering, wat altijd tot hogere straffen leidt.

Het grote plaatje:

Expliciete erkenning van femicide maakt zichtbaar dat veel moorden op vrouwen voortkomen uit patronen van geweld, controle en vrouwenhaat.

• Door deze signalen eerder te herkennen, kunnen politie en justitie sneller ingrijpen en escalatie voorkomen.
• Van 60 procent van de zaken blijft onduidelijk of eerdere geweldsgeschiedenis is meegewogen in het vonnis.

De andere kant:

Verschillende landen kiezen voor uiteenlopende juridische aanpakken van femicide.

• Cyprus en Italië hebben femicide als apart strafbaar feit opgenomen in het wetboek.
• Spanje werkt met gespecialiseerde rechtbanken en hanteert één vaste definitie: "de moord op een vrouw door een man vanuit machismo of misogynie."
• Een aparte juridische status voor vrouwen staat op gespannen voet met het gelijkheidsbeginsel voor de wet.